„Świtezianka" jako ballada

Cześć!

Zapraszamy na poniedziałkową lekcję, w której omawiamy trzy utwory Adama Mickiewicza - „Świteziankę", „Redutę Ordona" oraz „Śmierć Pułkownika".

Tymczasem dziś wpis na temat cech gatunkowych „Świtezianki".

Świtezianka jest wyjątkowym utworem, ponieważ łączy w sobie cechy wszystkich trzech rodzajów literackich:

- elementy liryczne to: podział na wersy, strofy, liczne środki artystyczne: epitety, porównania, nastrój grozy, niesamowitości, zwłaszcza podczas opisu nocnej przygody strzelca;

- elementy epickie to: narrator (zapewne ktoś mieszkający w okolicy jeziora Świteź; nie jest wszechwiedzący, stwierdza, że nie wie, kim jest dziewczyna, która spotykała się ze strzelcem); bohaterowie: strzelec i dziewczyna, która w drugiej części utworu zamienia się w nimfę wodną; fabuła: dotyczy miłości strzelca do tajemniczej dziewczyny; ponadto akcja obejmuje wydarzenia związane z przysięgą miłości, zdradą i karą, jaka spotkała strzelca;

- elementy dramatu to: toczące się między postaciami dialogi, zdarzają się strofy złożone tylko z wypowiedzi bohaterów, jak w dramacie.

„Świtezianka" jest balladą, czyli gatunkiem synkretycznym, a więc takim, w którym można znaleźć cechy wszystkich trzech rodzajów literackich. Treść ballad często oparta jest na wierzeniach ludowych, utwory te prezentują także ludowy kodeks moralny.

Ekipa Strefy Nauki